Sungguh, kita telah bersabar terhadapnya mengenai sebuah kejadian yang besar.” -atau sebagaimana yang mereka katakan.
Kemudian ketika mereka dalam keadaan seperti itu, tiba-tiba muncullah Rasulullah SAW. di hadapan mereka. Beliau datang dengan berjalan kaki hingga menghadap Hajar Aswad. Kemudian beliau lewat di depan mereka seraya mengerjakan thawaf di baitullah.
Ketika beliau lewat di depan mereka, mereka mengolok-olok beliau dengan menirukan kata-kata beliau. Aku mengetahui dari raut wajah beliau, bahwa beliau merasa terhina.
Namun beliau tetap meneruskan thawafnya. Lalu ketika lewat di depan mereka untuk yang kedua kalinya, mereka mengolok-olok beliau seperti tadi. Lalu ketika lewat di depan mereka untuk yang ketiga kalinya, mereka mengolok-olok beliau seperti tadi.
Maka beliau berkata, “Tidakkah kalian mendengar wahai orang-orang Quraisy?Sungguh, demi Dzat Yang jiwa Muhammad ada di tangan-Nya, aku datang kepada kalian untuk menyembelih kalian.”
Ucapan beliau itu sangat berkesan di dalam diri mereka, sehingga mereka semua tidak berkutik seakan-akan di atas kepala mereka bertengger seekor burung.
Bahkan orang yang semula bersikap keras terhadap beliau, kini bermaksud menenangkan beliau dengan mengucapkan kata-kata terbaik yang bisa ia ucapkan.
Bahkan ada yang berkata, “Pergilah, Hai Abul-Qasim. Pergilah dengan bijaksana. Demi Allah! Kamu tidak pantas bersikap bodoh.”
Rasulullah SAW. pun pergi.
